Poradnie diabetologiczne: eksperci alarmują o niedofinansowaniu

Część poradni i oddziałów diabetologicznych w Polsce rezygnuje z kontraktów z NFZ, a nowe nie powstają – alarmuje prof. Leszek Czupryniak, kierownik Kliniki Diabetologii i Chorób Wewnętrznych Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Jako przyczynę wskazuje wycenę świadczeń, która od lat się nie zmienia, mimo rosnących kosztów. Problem dotyczy osób z cukrzycą, które potrzebują opieki specjalisty – m.in. użytkowników pomp insulinowych, systemów CGM i pacjentów z zespołem stopy cukrzycowej.

Co mówią diabetolodzy

Prof. Czupryniak zaznaczył, że duża grupa pacjentów z cukrzycą może i powinna być leczona przez lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej. Diabetologów jest jednak niewielu, a według niego od pewnego czasu w całej Polsce „obserwujemy trend polegający na zamykaniu poradni diabetologicznych” – przy jednoczesnym wzroście liczby chorych.

Za główną przyczynę ekspert uznaje niedofinansowanie procedur w diabetologii. Wycena świadczeń od lat pozostaje na podobnym poziomie, a podrożały sprzęt, leki i energia. Gdy świadczenia są nisko wycenione, placówkom przestaje się opłacać prowadzenie poradni i oddziałów w ramach kontraktu z NFZ.

Gdzie brakuje pieniędzy

Najbardziej wyrazistym przykładem ma być leczenie zespołu stopy cukrzycowej – jednego z najpoważniejszych przewlekłych powikłań cukrzycy. Według prof. Czupryniaka szpital otrzymuje za taką hospitalizację w uproszczeniu ok. 5–6 tys. zł, podczas gdy rzeczywisty koszt leczenia wynosi co najmniej 11–12 tys. zł. Pacjenci spędzają w szpitalu często całe tygodnie, a leczenie jest długotrwałe, więc trudno je istotnie potanić.

W opiece ambulatoryjnej ekspert wskazał na:

• wizyty związane z pompą insulinową i systemami ciągłego monitorowania glikemii, które trwają dłużej niż standardowa porada,
• edukację diabetologiczną prowadzoną przez pielęgniarki, która również jest – jego zdaniem – niedoszacowana.

Prof. Czupryniak przypomniał, że lepsza wycena świadczeń potrafi zmienić dostępność leczenia – jako przykład podał podniesienie finansowania operacji zaćmy, które przed laty znacznie skróciło kolejki. W diabetologii efekty dobrego leczenia widać jednak dopiero po dłuższym czasie: w postaci mniejszej liczby amputacji, przypadków niewydolności nerek, udarów i zawałów.

Co to oznacza w praktyce

Dla pacjentów skutkiem mogą być dłuższe terminy oczekiwania na wizytę u diabetologa i konieczność dojazdu do odleglejszej poradni. Dotyczy to zwłaszcza osób, które z założenia pozostają pod opieką specjalisty: z cukrzycą typu 1, leczonych pompą insulinową, korzystających z CGM czy z powikłaniami, takimi jak stopa cukrzycowa. Zlecenia na refundowane sensory i osprzęt do pomp wystawia określony krąg lekarzy, dlatego dostępność poradni ma znaczenie także dla zaopatrzenia w sprzęt – zasady opisuje artykuł o refundacji sprzętu dla diabetyków.

Wypowiedź ma formę ostrzeżenia środowiska lekarskiego – w relacji nie podano danych NFZ o liczbie zamkniętych poradni. Temat zbiega się w czasie z innymi zmianami w diabetologii, m.in. z projektem refundacji pomp insulinowych po 26. roku życia, który – jeśli wejdzie w życie – zwiększy liczbę pacjentów wymagających opieki w poradniach. Osobom z cukrzycą, które obawiają się o ciągłość leczenia, pomóc może wcześniejsze umawianie kolejnych wizyt i pilnowanie terminów zleceń na sprzęt. Do 20 listopada trwają też bezpłatne badania stóp dla osób z cukrzycą.